پژوهش های فیزیولوژی و مدیریت در ورزش

پژوهش های فیزیولوژی و مدیریت در ورزش

مقایسه تمرینات شدید تناوبی، تداومی شدت متوسط و ترکیبی بر متغییر های مرتبط با پاتوژنز بیماری‌های قلبی عروقی در رت‌های ویستار دیابت نوع 2

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 استاد گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
10.22034/spmi.2025.511748.2731
چکیده
هدف از این پژوهش، مقایسه تمرینات شدید تناوبی، تداومی شدت متوسط و ترکیبی بر بیان پروتئین سیرتوئین-1 (SIRT1) و MCP-1 در رت‌های ویستار مبتلا به دیابت نوع 2 بود. 50 سر رت نربا دامنه سنی 8 تا 10 هفته، و وزن 30 ± 250 گرم که از نظر ویژگی‌های فیزیکی و سنی مشابه بودند به طور تصادفی به پنج گروه (چهارگروه دیابتی و یک گروه کنترل سالم) تقسیم شدند. دیابت در 40 سر رت‌ با استفاده از نیکوتین آمید و استرپتوزوتوسین القا شد. پروتکل‌ تمرین شدید تناوبی 10 ست 2 دقیقه‌ای با شدت %85 تا %90 VO2max و استراحت فعال 2 دقیقه‌ای با شدت 40% تا 50% VO2max روی تردمیل اجرا شد. در تمرین تداومی با شدت متوسط،رت‌ها درهفته‌ی اول تا سوم به مدت 20 تا 60 دقیقه با سرعت 25 متر در دقیقه و شیب صفر تمرین کردند و هفته‌های بعدی تا هفته‌ی هشتم به مدت 60 دقیقه و با سرعت 30 متر در دقیقه با شیب‌های 1 تا 9 تمرین کردند. تمرین ترکیبی هم به صورت یک روز در میان تمرین استقامتی و مقاومتی به صورت 5 روز در هفته انجام شد. تمرین استقامتی با شدت 55% تا 65%VO2max مانند پروتکل تمرین تداومی اجرا شد وتمرین مقاومتی در هفته اول از طریق انجام روزانه 10 تکرار با وزنه‌های 5% تا 30% که به دم آنها متصل می‌شد با تمرین آشنا شدند و سپس درهر جلسه با 50% تا 100% ظرفیت حداکثر خود از نردبان 1 متری با شیب 85 بالا رفتند. ظرفیت حداکثر در انتهای 5 جلسه تمرینی با اضافه کردن 30 گرمی وزنه‌ها تا خستگی سنجیده شد. نمونه خون 48 ساعت پس از جلسه پایانی جمع آوری شد. به منظور مقایسه میانگین متغیرهای وابسته بین گروه کنترل سالم و کنترل دیابت از آزمون تی مستقل و جهت مقایسه میانگین متغیرهای وابسته در سطوح متغیر مستقل از آزمون آنوای یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. سطح معناداری در تمامی آزمونهای آماری برابر P≤0/05و با نرم افزار SPSS21انجام گرفت.

نتایج نشان داد که تمرین تداومی با شدت متوسط به طور قابل توجهی بیان سیرتوئین-1 (p=0/012 ) را درعروق کرونر افزایش داد، در حالی که هر دو تمرین تداومی با شدت متوسط (p=0/001 ) و ترکیبی (p=0/002 ) سطح MCP-1 را کاهش دادند. با توجه به بهبود سطوح SIRT1 و MCP-1 درتمرینات تداومی و ترکیبی، به طور بالقوه می تواند عوارض مرتبط با دیابت را مانند آرتریواسکلروز کاهش بدهد.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

The comparison of HIIT, MICT, and Concurrent training on Pathogenesis-Related Variables of Cardiovascular Diseases in type 2 diabetic Vistar rats.

نویسندگان English

Zeinab Ohadi hamedani 1
parisa pournemati 2
mahdiyeh zamankhanpour 3
rahman soori 4
1 Faculty of Exercise Physiology, Faculty of Sport Sciences and Health, University of Tehran, Tehran, Iran,
2 Department of Exercise Physiology, Faculty of Sport Sciences and Health, University of Tehran, Tehran, Iran
3 Faculty of Sport Sciences and Health, University of Tehran, Tehran, Iran,
4 department of exercise physiology, faculty of physical education, tehran university, iran
چکیده English

MCP-1 is a protein that plays a role in obesity-related insulin resistance and atherosclerosis. This study aimed to compare the effects of high-intensity interval training (HIIT), moderate-intensity continuous training (MICT), and combined training on the expression of Sirtuin-1 (SIRT1) protein and MCP-1 in Wistar rats with type 2 diabetes.

Fifty male rats, aged 8-10 weeks and weighing 250 ± 30 grams, were randomly divided into five groups (four diabetic groups and one healthy control group). Diabetes was induced in 40 rats using nicotinamide and streptozotocin. The HIIT protocol consisted of 10 sets of 2-minute intervals at 85-90% VO2 max with 2-minute active rest at 40-50% VO2max on a treadmill. The MICT protocol involved progressively increasing durations and intensities over 8 weeks. The combined training alternated between endurance and resistance exercises 5 days per week.

Blood samples were collected 48 hours after the final session. Independent t-tests and one-way ANOVA with Tukey's post-hoc test were used for statistical analysis, with significance set at P≤0.05.

Results showed that MICT significantly increased SIRT1 expression (p=0.842) in coronary vessels, while both MICT (p=0.993) and combined training reduced MCP-1 levels. Serum insulin levels decreased significantly in all three exercise groups, with the greatest reduction observed in the HIIT group (p=0.868). All types of exercise improved insulin resistance, but HIIT (p=0.979) showed the most pronounced effect.

Given the improvements in SIRT1 and MCP-1 levels and insulin sensitivity in MICT and combined training, these modalities could potentially reduce diabetes-related complications such as arteriosclerosis. Additionally, HIIT demonstrated improvements in insulin levels and insulin resistance.

کلیدواژه‌ها English

Concurrent training
HIIT training
MCP-1
Sirtuin-1
T2DM

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 24 فروردین 1404